Mniej lub bardziej prywatna część Internetu
Idąc za ciosem, napisałem miniskrypt użytkownika, który zamienia nick w komunikacie Witaj, jesteś zalogowany jako nick [wyloguj]
na odnośnik do naszego profilu. Dodatkowo, pomiędzy linkami „Pokaż tło” a „Kontakt” pojawił się odnośnik do strony głównej Blipa („Główna”). Brak tych dwóch elementów strasznie mnie irytował, teraz już wszystko jest w porządku ;)
Bliposfera w wersji dla zalogowanych – w moim odczuciu – prezentuje się znacznie gorzej niż dla gości. Gdy pierwszy raz ją zobaczyłem, od razu wiedziałem, że pójdzie pod nóż :D Napisałem prosty UserCSS (arkusz stylów użytkownika), który wyświetla ostatnio ustawione statusy w formie przejrzystej listy. Do tego dorzuciłem nazwy użytkowników przy avatarach. Długie statusy zaś są ucinane, ale po umieszczeniu kursora myszy nad takim statusem pojawia się pasek przewijania, dzięki czemu można zobaczyć dalszą cześć tekstu (nie udało mi się wymusić text-overflow; może to i lepiej, bo z tego co pamiętam, tej właściwości nie obsługuje Firefox).
Hehe, znów się wkurzyłem na bzdurne wpisy w Top, a że nie byłem sam, dopisałem sobie do mojego wcześniejszego skryptu czarną listę dla „Najpopularniejszych” i „Najczęściej komentowanych” z głównej Joggera. Całość lata na niezastąpionej bibliotece jQuery, a dostępna jest dla Opery i przeglądarek z Greasemonkey. Zmienna blacklist jest tablicą zawierającą nazwy użytkowników (dla niewtajemniczonych: podawane w cudzysłowach i oddzielane przecinkiem). Oczywiście jest i przełącznik do pokazywania/ukrywania niechcianych wpisów (procent w nawiasie oznacza ilość widocznych wpisów w stosunku do wszystkich). W kilku miejscach kod jest zdublowany i w ogóle jest tego kodu stosunkowo dużo, ale zależało mi na szybkości działania. Nom, to tyle. Hope you like it.
Jedną z najbardziej irytujących rzeczy, jakie może sobie wyobrazić człowiek migrujący z systemu Windows na jakąkolwiek dystrybucję Linuksa, jest instalacja oprogramowania. Z założeń genialne mechanizmy z fukcją autoparzenia kawy, w rzeczywistości wlewają do szklanki kilogram cukru, rzecz jasna tylko i wyłącznie w przypadku, jeśli nie lubisz słodzić. Instalacja pakietu z repozytorium jest łatwiejsza niż namalowanie kółka z zielonym wypełnieniem w Paincie, o ile zdajesz sobie sprawę z tego, jakie polecenie tak naprawdę wydajesz. Migrujesz z zupełnie innego systemu™, więc jak każdy nup na początku nupem jesteś i tyle. Fakt, nie budzisz się w środku nocy ze świadomością, że system się wysypie, a rano nie zastanawiasz się, czy wreszcie się uruchomi, o ile w ogóle mu się to uda.
Całkiem sporo osób pracujących na systemach Windows korzysta z układu klawiatury Mocny AKCENT. Zaryzykuję stwierdzenie, że część z nich (tak jak ja) wybrało układ z akcentem przede wszystkim dla dodatkowych znaków, do których można uzyskać bardzo łatwy dostęp. Ponieważ na moim GNU/Linuksie denerwuje mnie, że po wciśnięciu kombinacji klawiszy Alt+; oraz Alt+' zupełnie nic się nie dzieje, postanowiłem przeportować dla X11 jedynie obsługę wspomnianych dodatkowych znaków.
key <AE05> { [ 5, percent, EuroSign ] };
key <AE11> { [ minus, underscore, endash ] };
key <AE12> { [ equal, plus, emdash ] };
key <BKSL> { [ backslash, bar, section ] };
key <AD04> { [ r, R, registered ] };
key <AD05> { [ t, T, trademark ] };
key <AD06> { [ y, Y, copyright ] };
key <AD07> { [ u, U, EuroSign ] };
key <AD12> { [ bracketright, braceright, paragraph ] };
key <AC10> { [ semicolon, colon, doublelowquotemark ] };
key <AC11> { [ apostrophe, quotedbl, rightdoublequotemark ] };
key <AB09> { [ period, greater, ellipsis ] };Mam jednak problem ze znakiem promila, gdyż nie udało mi się nigdzie odnaleźć właściwej mu nazwy. Gdyby ktoś posiadał takową informację, byłbym bardzo wdzięczny.
key <AB10> { [ slash, question ] };Podziękowania dla Górnego za pomoc. Nie wiesz, co z tym zrobić?
